Dag 2 in het ziekenhuis

Dag 2
Ik ben tegen 00.30 uur gaan slapen en ben ongeveer om de 20 minuten wakker geweest. Naast me lag een onrustige man, die vanwege duizeligheid niet zelf uit bed mocht. Maar elke keer stond hij op en liep weg bij zijn bed, zonder zijn infuuspaal. Dus ik heb steeds op de bel gedrukt voor de verpleging, was bang dat hij zou vallen. Om 5.30 uur komen ze al de eerste controles doen, uitslapen is er niet bij. Meneer vraagt of hij mij heeft wakker gehouden.
Ik word op bed gewassen (ik vind het helemaal niks dat ik niks zelf kan) en aangekleed. Rond 10 uur komt de arts langs. Ik mag niet naar huis, want er zit bloed in mijn urine (toch handig dat ik een katheter heb, anders hadden ze dat nooit gezien), dat kan duiden op schade aan de nieren. Als er morgen geen bloed meer bij de urine zit, mag ik naar huis! Het ziekenhuis gaat achter een bed, looprek en rolstoel aan.
In loop van de ochtend worden er nog foto’s gemaakt van mijn linkervoet en rechterpols omdat die dik zijn en pijn doen. Hier komt gelukkig geen breuk uit, wel kneuzingen.
Begin van de middag komt de fysiotherapeut. Ik mag uit bed. Ik krijg een looprek en probeer op de rand van het bed te gaan zitten. Wat een pijn! Als ik eindelijk sta, hoop ik dat naar de stoel naast mijn bed kan lopen. Het zijn maar 4 stappen, maar wat kost dan een moeite! Ik kan mijn voeten niet optillen, ik moet ze schuiven over de vloer, super voorzichtig. Ik voel me al een hele Piet en vraag of René een rolstoel wil halen, ik wil naar buiten! Maar voordat hij terug is met de rolstoel, word ik licht in mijn hoofd, breekt het zweet me uit en mijn oren klappen dicht: ik ga flauw vallen. Snel word ik in bed geholpen en plat gelegd. Jammer, niet naar buiten.
Als het avondeten wordt gebracht, wil ik toch graag even uit bed, want ik weet niet meer hoe ik moet liggen. Met veel pijn en moeite lukt het om op de rand van het bed te gaan zitten. Looprek erbij en gaan staan, dat doet pijn. Voetje voor voetje schuiven, doet pijn. Gaan zitten, hel! Maar ik zit en als ik niet teveel beweeg zit ik best lekker. De overbuurman komt gezellig bij me zitten. Na een uurtje wil ik weer in bed en dan doen we het riedeltje andersom. Man, wat ben ik blij als ik lig! Zweet breekt me uit. Vooral stil blijven liggen de rest van de avond. Inmiddels liggen we met z’n vijven op zaal. Er wordt heel wat afgekletst. Om 23.30 uur is het stil en gaat iedereen slapen.

En toen ging het mis…

Donderdag 25 maart – Hemelvaartsdag dag 1
Op de planning staat een motorrit met Kevin en Irene, een rondje Veluwe. Om 09.30 uur vertrekken we van huis om hen op te halen. Helaas kom ik niet zo ver, want bij de Leeghwaterbrug in Alkmaar gaat het verschrikkelijk mis.
Ik bots bovenop een auto die stilstaat voor de brug. Ik heb wel lichten zien knipperen dat de brug open zou gaan, maar boven de weg knipperen geen lichten en die van de slagbomen ook niet. Er rijdt verder geen verkeer, dus ik ben niet bedacht op de grijze auto die stilstaat. Ik maak een noodstop en de achterband van de motor blokkeert. Ik voel dat ik het niet ga redden om de auto te ontwijken. Met een klap bots ik aan de linkerkant op de auto. Met diezelfde klap knal ik naar voren, tegen de tank van de motor aan en ik word gelanceerd. Ik merk dat ik door de lucht vlieg en land hard op het asfalt op mijn linkerzijde. Mijn hoofd raakt gelukkig niets (ben al gek genoeg 😋). Ik gil het uit, van schrik en pijn. Ga ik nu dood, flitst het door me heen. Ben ik ernstig gewond? Heb ik wat gebroken (vallen met de ziekte van Bechterew is het handig om te vallen)? Ik heb geen idee.
RenĂ©, die op de motor achter mij reed komt snel naar me toe om te kijken hoe het gaat. Hij is zich rot geschrokken. Hij belt 112 en houdt de mensen op afstand. Noortje, een oogarts, meldt zich en gaat naast me zitten. Ik probeer mijn voeten te bewegen, dat lukt. Ik vraag Noortje om het ritsje van mijn linkerlaars los te maken, want die doet pijn aan mijn been. Noortje blijft tegen me praten. Soms wil ik gewoon even mijn ogen dicht doen, maar dat mag niet. Ze stelt vragen en ik antwoord. Voor mijn gevoel duurt het een eeuwigheid voordat de ambulance er is. De ambulancebroeders nemen het over van Noortje. Ze stellen vragen en ik geef antwoord. Ze doen een lichamelijke check om te kijken of ik niks gebroken heb. Dat lijkt zo te zijn. Ze helpen me omhoog in de zithouding. Ze vragen of ik kan staan, maar ik kan mijn benen niet van de grond optillen. Het klamme zweet breekt me uit, ik trek wit weg en zeg dat ik ga flauwvallen. Ze leggen me neer en de brancard wordt naast me neergezet. Er wordt een laken onder me neergelegd waarmee ze me op brancard tillen. In de ambulance wordt nog een keer alles nagekeken en aan de hand van mijn klachten, pijn in linkerheup en bekken, wordt toch besloten me mee te nemen naar het ziekenhuis. Zo’n klein stukje naar het ziekenhuis duurt dan toch nog een eeuwigheid.
In het ziekenhuis word ik binnengebracht op de traumakamer rond 10.30 uur. Mijn hoofd wordt gefixeerd en er wordt weer lichamelijk onderzoek gedaan. Dan volgt een serie foto’s van rug, bekken, nek.en mijn linkeronderbeen. Vooral de ruggenwervel wordt goed bekeken in verband met de Bechterew.
Ik geef aan dat mijn linkerkant doof voelt en binnen no time staat er een neuroloog aan mijn bed om onderzoek te doen. Die vindt gelukkig niks afwijkends. De spanning komt er uit: ik heb het steenkoud en lig schuddend en klappertanden op de het bed. Dat ze ĂŒberhaupt goede foto’s hebben kunnen maken is een wonder. Inmiddels is RenĂ© ook in het ziekenhuis aangekomen. Wat zal hij geschrokken zijn.
Na een tijd wachten komt de arts vertellen dat er breuken in mijn bekken zitten. Omdat ik bloed verlies van onderen zijn ze bang dat mijn plasbuis beschadigd is. Daarom wordt er alvast een katheter ingebracht en moet ik voor een CT scan: om te kijken of de plasbuis beschadigd is en of ik nog meer of gecompliceerde breuken heb. Aan de hand van de uitslag wordt het wel of niet opereren. Ik krijg meteen een morfine injectie, want ze weten dat ik veel pijn heb.
Mijn nek is heel, dus de spalk mag af. Dan wachten op de CT scan. Dat duurt ruim een uur. René gaat ondertussen naar huis om spullen voor me te halen voor de nacht.
Met bed en al wordt ik naar de ruimte gebracht waar het CT apparaat staat. Ik word overgeheveld in het apparaat en er worden foto’s gemaakt. Dan weer terug naar de EHBO om te wachten op de uitslag. Na een tijd komt de arts bij me. Er zijn niet meer breuken en de breuken die ik heb zijn niet gecompliceerd. Yes, geen operatie!!
Ik word naar een andere kamer gebracht, zodat de traumakamer weer vrijkomt. Rond 14.00 uur word ik opgenomen op de afdeling Acute Opname.
In eerste instantie lig ik alleen, bij het raam. Tegen het eind de middag lig ik met twee heren op zaal.
De pijn is goed te doen, zolang ik stil lig. Bewegen doet echt pijn. Ik mag donderdag ook niet uit bed. Als het morgen goed gaat met uit bed gaan en lopen, mag ik waarschijnlijk naar huis.
’s Middags komt er een vrijwilliger op de kamer vragen wie er vanavond beneden de wedstrijd AZ-Utrecht wil kijken. In eerste instantie weiger ik, maar RenĂ© overtuigd me om te gaan. Anders lig ik toch maar te liggen. Dat is waar. ’s middags komen de kinderen met hun vader op bezoek.
Eind van de middag komen Sandra en Roy en Irene en Kevin op bezoek. Ik zou morgen met mijn buurvrouw naar De Toppers gaan, maar dat gaat hem niet worden. Sandra en Roy hebben er wel oren naar om te gaan, dus de kaartjes worden toch gebruikt.
Om 20.30 uur word ik opgehaald met bed en al en word naar de zaal gereden waar de wedstrijd te volgen is. Het is al druk met bedden en rolstoelen. Het wordt een gezellige avond met een hapje en een drankje en een 3-0 stand voor AZ. Rond 23.00 uur ben ik weer op zaal. Lekke, die afleiding.
Ik haal vandaag onbedoeld de krant met een bericht dat niet helemaal klopt.

Gevulde paprika’s met gehakt en rijst

Vanavond heerlijk gegeten: gevulde paprika’s met gehakt en rijst.

IMG_20170318_180705

Wat heb je nodig (voor 4 personen):

4 paprika’s
150 gram (zilvervlies)rijst
350 gram gehakt
1 ui, gesnipperd
2 teentjes knoflook
1 pak gezeefde tomaten
Zout
Peper
Gehaktkruiden
Oregano
Geraspte kaas
2 theelepels sambal
1 laurierblaadje
Olijfolie

Verwarm de oven voor op 180 °C.

Snijd de bovenkant van de paprika’s en verwijder de zaadlijsten.

Verwarm de olijfolie in een pan. Stoof de uien en doe het gehakt, gehaktkruiden en sambal erbij. Bak het gehakt tot het bruin ziet.
Giet de gezeefde tomaten en 1 liter water bij. Kruid met zout, peper en oregano.
Doe de rijst en het laurierblad erbij en roer goed door. Als je ziet dat de vulling te vast is, doe je er nog wat water bij. Laat 15 minuten koken en roer regelmatig om, zodat de rijst niet aan de bodem blijft plakken. Draai het vuur uit en laat 5 minuten rusten.

Vul de paprika’s met de gehaktvulling. Leg de paprika’s in een ovenschaal. Besprenkel met olijfolie. Kruid met een snufje oregano, peper en zout. Doe de geraspte kaas er op. Zet de schotel 30 minuten in de oven.

Serveer de paprika’s met het dekseltje er op. Doe er desgewenst wat van de vulling bij of bijvoorbeeld gebakken aardappeltjes of lekkere groenten.

Furygan rugtas

Een maand geleden heb ik een rugtas gekocht voor naar het werk. De tas is speciaal ontworpen voor het dragen op de (motor)fiets. Hij is van het merk Furygan en ik heb de Griso versie. Ik wilde graag de Douglas, met een inhoud van 36 liter, maar die bleek helaas uitverkocht.

De Griso heeft een ruim hoofdvak en meerdere kleine vakken om bijvoorbeeld telefoon, portemonnee of pennen in op te bergen. Ook is de rugzak voorzien van een gevoerd vak die geschikt is voor een 15″ laptop. Onderaan de tas zit een aparte ruimte waar een regenhoes in zit, die je over de hele tas kunt trekken als het regent.

De tas is verder voorzien van:

  • Afneembare en verstelbare borstband
  • Verstelbare tailleband
  • Verstelbare banden om de tas gemakkelijk op te hangen aan de (motor)fiets of om een helm(net) aan de tas te bevestigen.
  • Afmetingen: 30 x 45 x 17
  • Inhoud: ca. 23 liter

 

furygan-grisoblanc

Furygan Griso

 

Ik heb de tas nu 2 weken in gebruik en het is fijne tas. Hij zit goed op mijn rug en tijdens het rijden heb ik er geen last van. Het scheelt dat in mijn motorjas rugprotectie zit, want met een dunnere jas zou de tas minder comfortabel zitten, denk ik.

Wat zit er standaard in mijn tas op een gemiddelde werkdag?

  • Macbook 15″
  • Ipad
  • 2 mobiele telefoons
  • Mapje met laders voor bovengenoemde apparaten
  • Notitieblok
  • Pennen
  • Bakjes met eten (stuk of 4)
  • 1 paar schoenen
  • 1 paar sokken

Dit past allemaal met gemak in de tas. Ik was bang dat hij te klein zou zijn, maar hij is perfect voor waar ik hem voor nodig heb.

De tas is te koop bij meerdere motorzaken of online en kost rond de €40,-

Eerste keer samen er op uit!

De dag begon zonnig, zoals ik al hoopte. Want vandaag wilden René en ik samen op de motor een rondje maken. Om 10.00 uur gingen we op pad. Eerst richting Zwaag, even bij vrienden langs.

16427670_10205854789087603_6705643935614980671_n

Langs het IJsselmeer bij Hoorn

16387139_10205854789047602_57169195716322898_n

Selfie!

Na Zwaag zijn we langs het IJsselmeer, over allerlei dijkjes, via onder andere Volendam naar Amsterdam gereden. Ik wilde graag bij Biker Outfit kijken in Amsterdam Noord. Vandaar uit zijn we zijn we naar Heemskerk gereden, bij andere vrienden langs. En toen lekker naar huis, want we hadden het wel gehad.

Thuis onze route nagetrokken via Google Maps. We hebben 140 km gereden.

rondje-motor

Eerste ritje op de motor!

Vanmorgen mocht ik vanaf 10.00 uur mijn rijbewijs ophalen bij het gemeentehuis, dus om 10.01 was ik daar. Mooi pasje trouwens, totaal anders als de vorige.

’s Middags had ik overleg in Winkel. Zou ik het aandurven om op de motor te gaan? Besloten om het te doen. Kreeg het al warm bij het idee, spannend! Motorpak aan, motor in de steeg gezet, klooien met de choke en toen ik weg wilde rijden, sloeg hij af en ik kreeg hem niet meer gestart. Help! Hulplijn uitgezet op Facebook en ik kreeg de tip om te starten in de neutraal stand met de koppeling in. Gelukkig, hij startte weer.

Op naar Winkel dus. Route goed bekeken op Google Maps, want ik heb geen navigatie voor op de motor.

De eerste meters waren behoorlijk onwennig. Klooien met de choke, het schakelen. Eenmaal op de provinciale weg ging het beter. Dat weerhield met overigens niet van het verkeerd rijden. Ineens was ik midden in Nieuwe-Niedorp. Navigatie op mijn telefoon ingesteld, oortjes in en gaan. Zes minuten later was ik in Winkel.

Van een hele lieve collega kreeg ik toepasselijk cadeautje:

img_20170202_165013

Na het overleg ben ik binnendoor naar huis gereden, want op de een of andere manier was mijn linkerspiegel losgeraakt, dus ik durfde niet over de provinciale weg terug. Heelhuids kwam ik thuis, met een smile van oor tot oor. Wat is dat gaaf, zelf rijden op je eigen motor, zonder instructies in je oor!

Een foto van mij met Mr. Blue:

16487189_10205845452574196_8891914230154618790_o

Yes! Motorrijbewijs binnen

Man, man, wat een dag! Ik was al een dag drie nerveus, maar vanochtend was het echt niet meer te houden. Eerst maar eens een paar afleveringen van een serie gekeken. Om 12.00 uur moest ik bij de rijschool zijn, maar ik was veel te vroeg. Was gelukkig geen probleem en we gingen op rit.

Eerst een kleine 3 kwartier gereden en toen naar het CBR. Nog even de BRAVO-K doorgenomen en toen naar binnen. De zenuwen gierden door mijn lijf. Om 13.05 uur mocht ik naar binnen. De examinator was een relaxte man en hij stelde me gerust: je gaat gewoon lekker een stukje rijden, alleen. Let vooral niet op ons in de auto achter je.

Toen we buiten kwamen moest ik eerst de verlichting controleren, wat zaken aan de motor vertellen en ik mocht me gereed maken voor de rit.

Dit is de route die ik heb gereden:

schermafbeelding-2017-01-31-om-18-32-25

Geen landweggetjes, geen snelweg, gewoon lekker rondom Alkmaar. De omstandigheden waren goed: droog, wel koud, geen zon en redelijk rustig in het verkeer. De examentijd vloog voorbij en voor ik het wist waren we al weer terug bij het CBR. Dan naar binnen, zenuwslopende momenten voordat je boven bent en weer aan je tafeltje zit. De examinator stak zijn hand uit en zei: gefeliciteerd!! Pfff…wat een opluchting!

Na een half jaar dan eindelijk mijn rijbewijs in the pocket! Het was niet makkelijk, zeker de AVB (bijzondere verrichtingen) niet, maar wat ben ik blij dat ik heb doorgezet. Vanmiddag heb ik meteen mijn nieuwe rijbewijs aangevraagd en donderdagochtend mag ik hem ophalen.

We hebben net mijn motor opgehaald, die staat nu lekker thuis, dus misschien waag ik donderdag een ritje en anders zeker komend weekend!

Ik was heel blij na terugkomst bij de rijschool!

16443050_10205832892260196_244393883_o-1

Nog even de blunder van vandaag: voor de BRAVO-K moest ik een aantal zaken aanwijzen op de motor. De examinator vroeg naar een aantal knopjes, die ik zo opnoemde. Daarna vroeg hij wat het kleine knopje was met bliksemschicht bij mijn rechterhandvat. Ik echt zo: eh…geen idee, die heb ik nog nooit gehad tijdens de les. Ik moet je het antwoord schuldig maken. Hij stond al te geinen met mijn instructeur en ik dacht, leuk zijn jullie…
Nou, zei hij: daar kom je nog wel achter. Ok, dacht ik.

De mannen stapten in de auto en ik deed mijn helm op en handschoenen aan, ging zitten, deed het contact aan en…drukte op de STARTKNOP!! Die mannen lachen in de auto. En ik me extra dom voelen, hahahaha!

Mijn eerste kiwi-verjaardag

25 januari 2017, mijn eerste kiwi-verjaardag.

Oh, wat keek ik er naar uit, naar mijn nieuwe leven met minder kilo’s, minder ongemakken, die ik had door mijn kapotte maagband.
Helaas ging het niet zo als ik had verwacht. In plaats van de 25 kilo die ik minimaal had willen afvallen, viel ik er maar 7-8 af en dat was al vrij in het begin. Sindsdien sta ik stil.

Het maakt niet uit wat ik doe: wel sporten, niet sporten, gezond eten, niet gezond eten. Mijn gewicht blijft hetzelfde. Ik heb de hoop op afvallen dan ook opgegeven, tenminste met de gbp.

Ben nu aan het bedenken wat ik moet doen. Moet ik dan toch de koolhydraten laten staan, toch een dieet gaan volgen, een trainer in de arm nemen? Ik weet het nog niet.
Ik had me vandaag in ieder geval heel anders voorgesteld.

Wandelen op Texel

Wat was het mooi weer vandaag! En deze gelukkige ging met een groepje wandelen op Texel.

Onderweg was er al een hele mooie zonsopgang te zien.

img_20170122_084550

Het vroor, er was rijp op de bomen en struiken en de zon scheen. Wat wil een mens nog meer.

Bij de boot zijn we meteen een natuurgebied ingedoken en zo zijn we richting De Koog gelopen, met hier en daar een tussenstop. We hebben van alles gezien: dijk, duin, strand, heide.

fb_img_1485098233266pixlrimg_20170122_161000_674

Dit was weer een dag met een gouden randje. Mooie omgeving, goed gezelschap en goede gesprekken.

Happy 2017!

Lieve lezers, ik wens iedereen een fantastisch 2017! Gelukkig nieuwjaar!

Wij hebben een ontzettend leuk Oud en Nieuw feest gehad bij vrienden in Culemborg. ’s Middags zijn we richting Culemborg gereden, waar we een heel leuk Bed&Breakfast, Lots4you, hadden geboekt, zodat we niet midden in de nacht naar huis hoefden te rijden. Lots4you ligt aan de Lek. Helaas konden we dit niet zien, omdat het erg mistig was.

We hadden onze fietsen meegenomen, in de hoop dat we nog een leuk rondje konden fietsen, maar helaas, er was weinig te zien met de mist. Wel was het handig om te fietsen naar het centrum, waar onze vrienden wonen, hadden we ook geen parkeerprobleem.

Het feestje begon om 20.00 uur. Het hele huis was versierd en de stemming zat er meteen goed in. Iedereen had hapjes meegenomen.

De avond startte met een pub quiz. We werden verdeeld in teams en het ging hard tegen hard. Als je het antwoord wist moest je op een buzzer drukken en er zaten fanatiekelingen bij. Na drie rondes had het team waar in zat gewonnen. Nu moest er uit ons team ook 1 winnaar overblijven. Hiervoor deden we het Ik Hou Van Holland Spel. Dat is leuk! Hoe sneller het tikkertje gaat, hoe zenuwachtiger je wordt en hoe minder je kunt nadenken. Maar uiteindelijk kwam ik als winnaar uit de bus en ik ging naar huis met de eerste Pub Quiz troffee!

Na de quiz was het bijna 00.00 uur. De glazen werden gevuld en om 00.00 werd er geproost. Daarna naar buiten, want de mannen hadden vuurwerk. Helaas was het nog steeds erg mistig, waardoor je het vuurwerk niet goed kon zien.

Na het vuurwerk veranderde de huiskamer van onze vrienden in een disco en hebben we gedanst tot 04.00 uur.

Wat heb ik genoten en gelachen! Ik zeg, volgend jaar weer zo’n Oudejaarsavond.

 

img_20170101_002402