En toen ging het mis…

Donderdag 25 maart – Hemelvaartsdag dag 1
Op de planning staat een motorrit met Kevin en Irene, een rondje Veluwe. Om 09.30 uur vertrekken we van huis om hen op te halen. Helaas kom ik niet zo ver, want bij de Leeghwaterbrug in Alkmaar gaat het verschrikkelijk mis.
Ik bots bovenop een auto die stilstaat voor de brug. Ik heb wel lichten zien knipperen dat de brug open zou gaan, maar boven de weg knipperen geen lichten en die van de slagbomen ook niet. Er rijdt verder geen verkeer, dus ik ben niet bedacht op de grijze auto die stilstaat. Ik maak een noodstop en de achterband van de motor blokkeert. Ik voel dat ik het niet ga redden om de auto te ontwijken. Met een klap bots ik aan de linkerkant op de auto. Met diezelfde klap knal ik naar voren, tegen de tank van de motor aan en ik word gelanceerd. Ik merk dat ik door de lucht vlieg en land hard op het asfalt op mijn linkerzijde. Mijn hoofd raakt gelukkig niets (ben al gek genoeg 😋 en die helm was duur, hè). Ik gil het uit, van schrik en pijn. Ga ik nu dood, flitst het door me heen. Ben ik ernstig gewond? Heb ik wat gebroken (vallen met de ziekte van Bechterew is het handig om te vallen)? Ik heb geen idee.
René, die op de motor achter mij reed komt snel naar me toe om te kijken hoe het gaat. Hij is zich rot geschrokken. Hij belt 112 en houdt de mensen op afstand. Noortje, een oogarts, meldt zich en gaat naast me zitten.
Ik probeer mijn voeten te bewegen, dat lukt. Ik vraag Noortje om het ritsje van mijn linkerlaars los te maken, want die doet pijn aan mijn been. Noortje blijft tegen me praten. Soms wil ik gewoon even mijn ogen dicht doen, maar dat mag niet. Ze stelt vragen en ik antwoord. Voor mijn gevoel duurt het een eeuwigheid voordat de ambulance er is. De ambulancebroeders nemen het over van Noortje. Ze stellen vragen en ik geef antwoord. Ze doen een lichamelijke check om te kijken of ik niks gebroken heb. Dat lijkt zo te zijn. Ze helpen me omhoog in de zithouding. Ze vragen of ik kan staan, maar ik kan mijn benen niet van de grond optillen. Het klamme zweet breekt me uit, ik trek wit weg en zeg dat ik ga flauwvallen. Ze leggen me neer en de brancard wordt naast me neergezet. Er wordt een laken onder me neergelegd waarmee ze me op brancard tillen. In de ambulance wordt nog een keer alles nagekeken en aan de hand van mijn klachten, pijn in linkerheup en bekken, wordt toch besloten me mee te nemen naar het ziekenhuis. Zo’n klein stukje naar het ziekenhuis duurt dan toch nog een eeuwigheid.
In het ziekenhuis word ik binnengebracht op de traumakamer rond 10.30 uur. Mijn hoofd wordt gefixeerd en er wordt weer lichamelijk onderzoek gedaan. Gelukkig hoeft mijn peperdure kevlar jeans niet aan gord geknipt te worden. Ik kan nog voldoende mee bewegen zodat ze hem uit kunnen trekken. Dan volgt een serie foto’s van rug, bekken, nek.en mijn linkeronderbeen. Vooral de ruggenwervel wordt goed bekeken in verband met de Bechterew.
Ik geef aan dat mijn linkerkant doof voelt en binnen no time staat er een neuroloog aan mijn bed om onderzoek te doen. Die vindt gelukkig niks afwijkends. De spanning komt er uit: ik heb het steenkoud en lig schuddend en klappertanden op de het bed. Dat ze überhaupt goede foto’s hebben kunnen maken is een wonder. Inmiddels is René ook in het ziekenhuis aangekomen. Wat zal hij geschrokken zijn.
Na een tijd wachten komt de arts vertellen dat er breuken in mijn bekken zitten. Omdat ik bloed verlies van onderen zijn ze bang dat mijn plasbuis beschadigd is. Daarom wordt er alvast een katheter ingebracht en moet ik voor een CT scan: om te kijken of de plasbuis beschadigd is en of ik nog meer of gecompliceerde breuken heb. Aan de hand van de uitslag wordt het wel of niet opereren. Ik krijg meteen een morfine injectie, want ze weten dat ik veel pijn heb.
Mijn nek is heel, dus de spalk mag af. Dan wachten op de CT scan. Dat duurt ruim een uur. René gaat ondertussen naar huis om spullen voor me te halen voor de nacht.
Met bed en al wordt ik naar de ruimte gebracht waar het CT apparaat staat. Ik word overgeheveld in het apparaat en er worden foto’s gemaakt. Dan weer terug naar de EHBO om te wachten op de uitslag. Na een tijd komt de arts bij me. Er zijn niet meer breuken en de breuken die ik heb zijn niet gecompliceerd. Yes, geen operatie!!
Ik word naar een andere kamer gebracht, zodat de traumakamer weer vrijkomt. Rond 14.00 uur word ik opgenomen op de afdeling Acute Opname.
In eerste instantie lig ik alleen, bij het raam. Tegen het eind de middag lig ik met twee heren op zaal.
De pijn is goed te doen, zolang ik stil lig. Bewegen doet echt pijn. Ik mag donderdag ook niet uit bed. Als het morgen goed gaat met uit bed gaan en lopen, mag ik waarschijnlijk naar huis.
’s Middags komt er een vrijwilliger op de kamer vragen wie er vanavond beneden de wedstrijd AZ-Utrecht wil kijken. In eerste instantie weiger ik, maar René overtuigd me om te gaan. Anders lig ik toch maar te liggen. Dat is waar. ’s middags komen de kinderen met hun vader op bezoek.
Eind van de middag komen Sandra en Roy en Irene en Kevin op bezoek. Ik zou morgen met mijn buurvrouw naar De Toppers gaan, maar dat gaat hem niet worden. Sandra en Roy hebben er wel oren naar om te gaan, dus de kaartjes worden toch gebruikt.
Om 20.30 uur word ik opgehaald met bed en al en word naar de zaal gereden waar de wedstrijd te volgen is. Het is al druk met bedden en rolstoelen.
IMG_20170525_203723
Het wordt een gezellige avond met een hapje en een drankje en een 3-0 stand voor AZ. Rond 23.00 uur ben ik weer op zaal. Lekker, die afleiding.
Ik haal vandaag onbedoeld de krant met een bericht dat niet helemaal klopt.
pixlr_20170528154639646

2 gedachtes over “En toen ging het mis…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s